خدایی نیست؛ از هر کجا که مرا فراخواندی، اجابت کردم؛ پس اگر مرا به «علویت» خواندی، اجابت کردم؛ و اگر به «حسینیت» خواندی، اجابت کردم؛ و اگر به «علویت» خواندی، اجابت کردم؛ و اگر به «محمدیت» خواندی، اجابت کردم؛ و اگر به «جعفریت» خواندی، اجابت کردم؛ و اگر به «موسویت» خواندی، اجابت کردم؛ و اگر به «علویت» خواندی، اجابت کردم؛ و اگر به «حسنیت» خواندی، اجابت کردم؛ و اگر مرا به آن «قائم بر هر نفس با آنچه کسب کرده» خواندی، اجابت کردم؛ و به هر آنچه مرا فرمان دادی، گردن نهادم.

ای سرور من، تو فراتر و والاتر از خاکی، و منزهی از فنایِ پوسیدگی و پراکندگیِ تربت و جایگاه مرگ. تویی خدایی که جز تو خدایی نیست؛ از روی خضوع و خشوع به تو ایمان آوردم و «بابِ» تو را که راهنمای به سوی تو و دلیلِ رسیدن به توست، قصد نمودم. تویی خدایی که جز تو خدایی نیست؛ ای سرور من، خلق به سوی تو باز می‌گردند و از نزد تو روانه می‌شوند. ما در راه تو از مخالفان دوری گزیدیم و میان ما و آنان دشمنی و کینه همیشگی پدید آمد تا آن زمان که به خدای یگانه ایمان آورند. تویی او، یا هو، یا هو؛ ای کسی که نمی‌داند او چیست مگر خودِ او؛ ای کسی که پنهان گشت در آنچه آشکار است، و آشکار گشت در آنچه پنهان است. تویی اول و آخر و باطن و ظاهر، و تو به هر چیزی دانایی و بر هر کاری توانایی.