« زیارت دوم »

بنام خداوند بخشنده مهربان

بار خدایا، ای پروردگارِ پروردگاران، و سرورِ سروران، و جبارِ جباران، و مولایِ مولایان؛ رستگاران به تو چنگ زده‌اند، و جویندگان، مشتاقانه روی به سوی تو دارند؛ آفریدگان به تو پناه می‌آورند و بر تو توکل می‌کنند. پس تویی آغازِ آغازکنندگان، و تویی فرجامِ فرجام‌دهندگان. نام تو «محمدِ محمود» است و ستایش و ثنا مر تو راست؛ و تویی «علی امیرالمؤمنین»؛ و تویی «حسن» که آفرینشِ آفریدگان را نیکو گردانیدی؛ و تویی «حسین» که نام‌های نیکو (اسماء الحسنى) از آنِ توست؛ و تویی «علیِ کبیر»؛ و تویی «محمدِ محمود» و ستایش و ثنا مر تو راست. تویی «جعفر صادق»، و تویی «موسی امین»، و تویی «علی‌الرضا»، و تویی «محمدِ محمود»، و تویی «علیِ کبیر»؛ منت و عظمت تنها سزاوار توست. و تویی «حسن» که آفرینشِ آفریدگان را نیکو گردانیدی و نام توست آن «قائمی» که بر هر نفسی با آنچه به دست آورده، گواه و نگهبان است.

بار خدایا، همانا من از تو درخواست می‌کنم در حالی که به تو و به «اشخاصِ تو» در تمام عصرها و دوران‌ها ایمان آورده‌ام؛ به ظاهر و باطن تو ایمان آورده‌ام. پس ظاهرِ تو «امامت و وصایت» است و باطنِ تو «معنویتِ لاهوتی» است. تویی خدایی که جز تو