منت گذاردی، پس بر زبان تو سخن گفتم و به فرمان تو به مؤمنان ابلاغ کردم و به قدرت تو خیرخواه آنان بودم؛ به من «دلیل» را بخشیدی و به کرامت خویش گرامی‌ام داشتی و با معجزه درست و آشکار یاری‌ام نمودی.
ای کسی که خویشتن را در روزگارانی بی‌شمار و «قبه‌هایی» فراموش‌نشدنی آشکار ساختی؛ نام تو بزرگتر و نور تو عظیم‌تر است. به تو ایمان آوردم آنگاه که ستمکاران به تو کافر شدند، و تو را به یکتایی خواندم آنگاه که کافران نامت را از یاد بردند، و تو را اثبات نمودم آنگاه که باطل‌گرایان گمراه انکارت کردند. بار خدایا، نعمت‌های تو شمارش‌ناپذیر است و عطایای تو فراموش‌نشدنی؛ منتی است از جانب تو بر مؤمنان که شناخت خویش را در دل‌هایشان کاشتی و با «معنای اکبر» خود بر آنان ظاهر شدی. پس منزهی تو ای که با هر زبانی تسبیح می‌شوی و در هر زمانی ستوده می‌گردی. تویی معبودِ یگانه، و مقامت «محمدِ محمود» است، و «حسن و حسین» نام‌های باشکوه تو هستند، و «علی و محمد» مقامات بلندمرتبه تو، و «جعفر» همان جیمِ والاتر و بزرگتر توست، و «موسی و علی» نعمت سرشار تو، و «محمد و علی» قدرت جاری تو، و «حسن» نام اعظم و حجاب کریم‌تر توست.
و تویی «معنای» هر معنا و پروردگارِ مقامات، حجاب‌ها، باب‌ها، ایتام، نقباء، نجباء، مختصین، مخلصین، ممتحنین، مقربین، کروبیین، روحانیین، مقدسین، سائحین، مستمعین