« زیارت اول (زیارت نميريه) »
منسوب به سرورمان ابوشعیب محمد بن نصیر نميری سلام و تسلیم بر او باد:
بنام خداوند بخشنده مهربان
الله اکبر، الله اکبر؛ بزرگتر از آن است که به حد و مرز درآید و والاتر از آن است که به وصف گنجد، هرچند که خویشتن را در «ظهورات» بر خلقش آشکار ساخت و در «حجاب‌های اَریحی» بر بندگانش تجلی نمود. و اوست خدایی که جز او خدایی نیست؛ آن بزرگترین، پروردگار کریم‌ترین، علیِ (بلندمرتبه) ازلی، بخشنده نعمت‌ها و آفریننده لوح و قلم. در والاترین جایگاهِ بلندی‌ات به واسطه دانشت شکوه یافتی و بر قدمت خویش استوار گشتی؛ و خویشتن را در «بهمنیت سپیدت» آشکار نمودی، پس هیچ آفریده‌ای از مؤمنان باقی نماند مگر آنکه تو را شناخت و قلبش به حقیقتِ ذکر و جلال تو آرام گرفت. «مقامات» را برای خویش پوشش (ستر) قرار دادی و «حجاب‌ها» را راهنمای به سوی خود ساختی، با آنکه تو خود به واسطه خودت بر خویشتن راهنمایی کردی و برای خلق همانند خلق تجلی نمودی.