و شب ششم، همان شب نیمه شعبان است که پیش‌تر ذکرش گذشت؛ و آن از پنج شب دیگر برتر است، زیرا خداوند سبحانه و تعالی دربارۀ آن می‌فرماید: «ما آن را در شبی مبارک نازل کردیم... در آن شب هر امر حکیمی جدا می‌گردد». و «امر حکیم»، همان حسن و حسین هستند و مقامات تا آخرین رده از سطرِ امامت؛ و همانا آن حقیقت در صورتِ مؤنث ظاهر گشت تا مقامات از بطنِ او ظاهر شوند، و این برای پوشیده داشتنِ حقیقت (تلبیس) بر خلقِ واژگون‌بخت است.
در همین معنا، روایتی از «نقیب محمد بن سنان زاهری» نقل شده است؛ آنگاه که او در حجاب قرار گرفت، عارفان از او پرسیدند: ای سرور ما، به چه سبب محجوب شدی و علت آن چه بود؟
او به آنان گفت: من «سید اکبر، محمدِ حمد» را در هفتاد مقام دیدم و در هیچ‌یک شک نکردم؛ اما چون او را در این «قبه محمدی» دیدم در حالی که تمام قبه‌ها محمدی هستند و او در صورتِ زنانه ظاهر شده بود، چشم فرو بستم، همچون کسی که در او شک نموده است؛ پس محجوب گشتم.
پس آنگاه که سرورمان ما را به قدرِ فاطمه آگاه ساخت و بینش ما را نسبت به منزلت او در جلال و عظمتش گشود، و بر آن تصریح کرد به آنچه خداوند در کتابش فرموده: «در شبی مبارک... در آن هر امر حکیمی جدا می‌گردد». و فرمود: «ما آن را در شب