این است عدد اشخاصِ شب‌های ماه رمضان؛ و از این سی شب، شش شب متعلق به «فاطمه زهرا» است که همان «لیلة القدر» می‌باشد، و همچنین همان شب نیمه شعبان است که خداوند نیمه شعبان را به واسطۀ آن شرافت بخشید؛ زیرا زیارت سید و مولایمان «ابی‌عبدالله الحسین» -عَزَّ عَزُّهُ- در آن است، و در آن شب خداوند خود عهده‌دار پاداش زائران اوست، تلاششان را ارج می‌نهد، دعایشان را مستجاب، و صلوات، تسبیح و روزه‌شان را می‌پذیرد و حاجت‌ها و خواسته‌هایشان را برآورده می‌سازد. همۀ این‌ها برای بزرگداشتِ «فاطر»، «حسن»، «حسین» و «محسن» است، و آنان همان «محمد»، جوهریت و نور او هستند؛ و این شب، برترینِ آن شش شبِ شریفی است که به محافظت از آن‌ها امر شده‌ایم.

پس اولین شب از آن شش شبِ ماه رمضان، «خدیجه» است؛ و آن شبی است که در آن آمیزش با زنان حلال گشت، زیرا سید محمد چنین ظاهر نمود و امر کرد که در امتش سنت گردد، و غسل را در آن واجب ساخت... تا آنجا که فرمود: در آن شب، امیدِ «لیلة القدر» می‌رود، و «فاطمه زهرا» همان لیلة القدری است که امیدِ درک آن است؛ و «قدر»، سید محمد است و فاطمه سِرّ او، جوهر او و نور اوست، و او (فاطمه) همان محمد است.