« ذکر شب نیمه شعبان »
شب نیمه شعبان، پایان سال «خصیبی» است؛ آن شب، شبی بلندمرتبه و شریف، و شریف‌ترین شب‌های ماه است، با بیشترین قدر و منزلت و بزرگترین ذکر. در آن شب، زیارت مولایمان حسین -عَزَّ عَزُّهُ- قرار دارد و در آن، «ضلال» و «وبال» (لعنت خدا بر آن دو باد) کشته شدند. و این همان شبی است که خداوند متعال دربارۀ آن فرموده است: «ما آن را در شبی مبارک نازل کردیم، همانا ما بیم‌دهندگان بودیم * در آن شب هر امر استواری از هم گشوده و جدا می‌گردد». پس بر مؤمنان واجب است که در این شب گرد هم آیند و آن را با شادی و سرور، و مذاکره نیکو دربارۀ «عبدالنور»، و ستایش خداوند سبحانه و تعالی و ذکر نام‌ها، مقامات، باب‌ها و مراتب قدسی او احیا کنند.
ای سرور من، من به توفیق و منت الهی که خداوند تو را سعادتمند گرداند برایت ذکر می‌کنم آنچه را که سرورمان «ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی» شرف الله مقامه آورده و در «رساله راستباشیه» در بیان عظمت شأن و برهان خیره‌کننده‌اش شرح داده است، که فرمود: