حذیفه گفت: عرض کردم: "ای رسول خدا! پس از پروردگارت بخواه تا او را در زمان حیات شما نابود کند!" پیامبر فرمود: "ای حذیفه! دوست ندارم بر قضای الهی که در علم ازلی‌اش گذشته است پیش‌دستی کنم، اما از خداوند عزوجل خواستم روزی را که جان او را می‌گیرد، بر سایر ایام برتری بخشد تا سنتی باشد برای برادرم و شیعیان اهل‌بیتم و دوستداران آنان."

آنگاه خداوند به من وحی فرمود: "ای محمد! در علم پیشینِ من گذشته است که اهل‌بیت تو را محنت‌های دنیا و بلای آن، و ستمِ منافقان و غاصبان فرا گیرد؛ همان کسانی که تو نصیحتشان کردی و آنان به تو خیانت کردند؛ تو با آنان صاف و صادق بودی و آنان با تو دشمنی کردند؛ تو نجاتشان دادی و آنان تو را تسلیمِ بلا کردند.

پس من به حول و قوه و سلطنت و عزتم سوگند یاد کرده‌ام که بر هر روحی که پس از تو نسبت به وصی‌ات علی بغض ورزد، هزار در از آتش‌های "فَیلُوق" درکات زیرین جهنم بگشایم و او و یارانش را در قعری جای دهم که ابلیس بر آن مشرف باشد و آدم او را لعنت کند. آن منافق و دیگران را در محشر همچون فرعون‌های پیامبران و دشمنان دین قرار دهم و آنان و پیروانشان را با چهره‌هایی کبود، عبوس، خوار و نادم به سوی جهنم محشور گردانم و تا ابد در آن جای دهم.