است. آغازش شهادت، میانه‌اش رفعت و انجامش معرفت است. هر کس در آن سکوت پیشه کند و نفس را صیانت نماید و حُرمتِ آن را نگاه دارد، عملش پذیرفته، تلاشمندیش پاکیزه و پاداشش به تمامی داده می‌شود. و هر کس صَمتِ خویش را تباه کند، روزه‌اش ضایع گشته و عملش به زیان نشسته است و روزه‌اش از او پذیرفته نخواهد شد.

آگاه باشید که صَمت (سکوت) با روزه قرین گشته است و روزه جز با نگاه داشتنِ حُرمتِ آن کامل نمی‌گردد؛ چرا که حُرمتِ آن عظیم و منزلتش جلیل است. و روزه‌داری در مقامِ صَمت بس بزرگ است؛ پس هرگاه قلبِ او به حقیقتِ معرفت صَمت ساکن شود، همه‌ی جوارح و اعضای او روزه گرفته‌اند و ارواح از ورودگاهِ قبیح و ناپسند آرامش یافته‌اند، و کلمه‌اش روشنایی گرفته، حجتش نورانی گشته و نورِ او شعله‌ور شده است. در آن هنگام است که او روزه‌دارِ روز و شب‌زنده‌دارِ شب می‌گردد، در حالی که به شناخت رسیده، ایمنی یافته، دعوت را اجابت نموده و به آنچه فرمان یافته عمل کرده است؛ پس از زمره‌ی کسانی می‌شود که خداوند درباره‌شان فرمود: «آنان کسانی هستند که خدا هدایتشان کرده و آنان همان خردمندانند.»

«سپس آن حضرت که عزّتش والاد باد، فرمود: رمضان، نورِ زیبایی الهی، درخششِ کبریاء، روشناییِ ملکوت، شعاعِ حجاب، ضیاءِ روح‌القدس و چراغ‌های تکوینِ