« دعای دوم عید نهم ربیع‌الاول »

بسم الله الرحمن الرحیم

«بار خدایا! از تو درخواست می‌کنم ای مولای من، ای امیرِ نَحل، ای علی، ای عظیم؛ و به تو یاری می‌جویم و بر تو توکل می‌کنم و به تو ایمان دارم و به سویت پناه می‌آورم. ای آنکه نامِ خویش را با "ظهور" برای آفریدگان شایسته ساخت، بی آنکه شبیه و مثالی داشته باشد؛ و همچون نامش ظاهر گشت، بی آنکه یاور، همتا یا شکلی داشته باشد.

او که در ظهورش با "صورتِ مرئی" برای انس گرفتنِ خلق، نامی بشری اختیار کرد؛ اما در بطون و نهانِ خویش برای عارفانش، نوری درخشان، بی‌نیاز و معنایی کلی است. بار خدایا! تو والاتر از آن هستی که در قالب اجسام بشری محدود شوی، هرچند که چشم‌ها بر تو واقع گشت؛ و من تو را منزه می‌دانم از حلول در صورتِ تیره و خاکی و از اینکه در انحصارِ دیدگان باشی.