« دعای عید نهم ربیع‌الاول »
بسم الله الرحمن الرحیم
«ستایش مخصوص خدایی است که از تابش پرتو نورِ عرش او، چراغ‌های تاریکی‌ها فروزان گشت؛ و از هراس عظمتش، کوه‌های استوار و زمین‌ها و جایگاه‌ها و هفت آسمان بلندمرتبه درهم کوبیده شدند. همان آسمان‌هایی که هر مقامِ ستوده، هر وصفِ موجود، هر بابِ مورد نیاز، هر نامِ ستایش‌شده و هر حجابِ برانگیخته‌ای در آن‌هاست.
آن حجابی که "قدیمِ ازل" خود را در آن پوشانید و آن را صراط و هدایتی قرار داد؛ از او یاری جستیم و به سوی او بازگشتیم. بار خدایا! از برکت این "شخص سعید" و این عید مجید و این روز ستوده و زمانِ شاهد، نوری روزیِ ما گردان که به واسطه‌ی آن بر دشمنان تو و دشمنان خود چیره شویم؛ ای آنکه نه ضدی دارد و نه همتایی!
و این روز را برای ما و با ما مبارک گردان، همان‌گونه که فرمودی و سخن تو حق است: «برادرانی بر تخت‌ها، روبروی یکدیگر»؛ آنان را آن هراسِ بزرگ اندوهگین نمی‌سازد و