عَبَدُوا مَوْلَانَا أَمِيرَ النَّحْلِ فِي الْعَالَمَينِ الْعُلْوِيِّ، الْعَالَمِ الْأَكْبَرِ، وَالْعَالَمَ الْأَصْغَرِ وَعَلَى مَنْ يَلِيهِمْ مِنَ الْعَوَالِمِ الْعُلْوِيَّةِ، وَالْأَجْرَامِ الْمُتَلَأْلِئَةِ، أَشْخَاصِ مَنَازِلِ الْقَمَرِ، الْمَخْصُوصِينَ بِتَدْبِيرِ الْبَشَرِ، صَلَاةً دَائِمَةً عَمِيمَةً، وَرَحْمَةً سَابِغَةً مُقِيمَةً.

وَعَلَى مَنْ اتَّبَعَهُمْ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ وَالْكُرُوبِيِّينَ وَالرَوْحَانِيِّينَ وَالْمُقَدَّسِينَ وَالسَّائِحِينَ وَالْمُسْتَمِعِينَ وَاللَّاحِقِينَ صَلَاةً صَافِيَةً إِلَى يَوْمِ الدِّينِ، وَعَلَيْنَا مِنْ بَرَكَاتِهِمْ وَخَالِصِ صَلَوَاتِهِمْ صَلَاةً تُوَصِّلُنَا إِلَى الْمَحْبُوبِ، وَنَنَالُ بِهَا الْبُغْيَةَ وَالْمَطْلُوبَ، حَسَبَ تَفَضُّلِهِ عَلَيْنَا وَإِحْسَانِهِ إلَيْنَا، إنَّهُ جَوَادٌ كَرِيمٌ عَلِيٌّ عَظِيمٌ وَعَلَى مَا يَشَاءُ قَدِيرٌ، عَلِيٌّ كَبِيرٌ، وَلَهُ الْحَمْدُ كَثِيرًا، وَهُوَ حَسْبُنَا وَنِعْمَ الْوَكِيلُ وَنِعْمَ الْمَوْلَى وَنِعْمَ النَّصِيرُ، وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاَللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ.

ستایش خدای را، آن بلندمرتبه یگانه، فرد بی‌نیاز که نه زاده و نه زاییده شده، و هیچ‌کس همتای او نیست؛ آغازگرِ آغاز، و جاودان‌سازِ ابد؛ اولی که در شمار نیاید، و آخری که او را کرانه‌ای نیست. آشکار در خلق خویش تا یافته شود، و پنهانی که گم نگردد. والاتر از آن است که در احاطه و ادراک گنجد، و منزه است از همتایان و شرک‌ورزی. جهت‌ها و مکان‌ها او را در بر نگیرند، و روزگاران و اعصار او را فرسوده نسازند.

برای خلقش همچون خلقش به صورت بشری آشکار گشت در حالی که با آنان هم‌جنس در ظاهر بود، و با رأفت خویش به آنان نزدیک شد در حالی که مونسشان بود، و با هیبت بشری مراقب آنان گشت. در اجناس و صورت‌ها با آنان هم‌شکل شد،