پس عرض کردم: «آری ای مولای من». از پیشگاه ایشان به سوی منزلم بازگشتم در حالی که آن نامه با من بود؛ آن را زیر بالشم نهادم و دستور پخت طعام و تهیه شراب دادم و در هر چه در توانم بود فروگذار نکردم، تا آنجا که لباس تنم و مالی را که ذخیره کرده بودم آماده ساختم. سپس به سراغ همه برادرانم در سامرا که مقرّ به معرفت بودند فرستادم و آنان را در منزلم گرد آوردم و هر چه مولایم فرمان داده بود انجام دادم و میان خود و آنان، چه ثروتمند و چه فقیرشان، برابری ایجاد کردم.

چون غذا خوردند و شراب نهاده شد، آنچه از لباس و عطر و مال آماده کرده بودم پیش آوردم؛ پس پوشانیدم و معطر ساختم و بخشیدم و خلعتی دادم، تا آنجا که نزدیک بود برای خود هیچ چیز باقی نگذارم. چون شادی و سرور من و آنان کامل گشت، گفتند: «ای پسر ایوب، این چه کاری است که در چنین روزی با ما کردی؟ ما چنین رفتاری از تو نه در مثلِ این روز و نه در روزهای دیگر به یاد نداریم.»

پس داستان خود با مولایم را برایشان بازگو کردم و از شناساندنِ فضل این روز و پاداش عمل در آن و آنچه وعده و فرمان داده بودند، خبر دادم. پس آنان را به این کار ترغیب کردم و بر آنان لازم دانستم و از سوی ایشان برایشان ضمانت دادم. پس همگی به خاطر آنچه از دست داده بودند، آشکارا گریستند و گفتند: «آیا گمان می‌کنی تا سال