خداوند در آن حرام نموده، پدید آورد، همگی به جهتِ مراقبت و انتظار برای ظهور "سيدِ اکبر محمد" بود؛ و او همان قرآنی است که خداوند متعال و عزوجل ذکر کرده و فرموده است: «ماه رمضان که در آن قرآن نازل شده است، برای هدایت مردم و نشانه‌های روشن از هدایت و جداسازنده‌ی حق از باطل».
پس ماه همان عبدالله است و قرآن همان محمد است. و برای آن شرح و تأویل دومی است در سخن خداوند عزوجل که می‌فرماید:« یس، سوگند به قرآن حکیم»؛ و او همان محمد است.»
«و معنای: «آنکه قرآن در آن نازل شد»، ظهور او و آشکار کردنِ این است که او از عبدالله ظاهر گشت؛ و آن روزِ فطر است: و حلال کردنِ هر آن چیزی است که عبدالله در آن ماه حرام کرده بود.
و شوال: حارث بن عبدالمطلب است؛ و ذوالقعده: زبیر بن عبدالمطلب است، و او کسی است که مردم از شناخت او بازماندند چرا که او را به کفر نسبت دادند؛ و ذوالحجه: حمزه بن عبدالمطلب است، که مردم قصد او کردند و دوستش داشتند و فضایلش را روایت کردند، زیرا او ایمان و جهاد را آشکار ساخت؛ و محرم: ابوطالب بن عبدالمطلب است، به سبب شک کردنِ طوایفی از مردم در ایمانِ او؛ و صفر: مقوّم بن عبدالمطلب است؛ و ماه ربیع الاول و ربیع‌الآخر: حجل و غیداق، فرزندان عبدالمطلب