انجام دهد، برای خود بستری مهیا می‌سازد» و «هر خیری که برای خود پیش فرستید، آن را نزد خدا بهتر و با پاداشی بزرگتر خواهید یافت».

«زیرا آنچه به کسی که خدا را شناخته و به او اقرار کرده است می‌بخشی، در حقیقت آن را نزد خدا به امانت می‌سپاری و به سوی او می‌فرستی؛ پس آن برایت ذخیره می‌گردد. در آن هنگام، خداوند به آن فقیر روی می‌آورد و او را از گناهانش رها می‌سازد، اما خشم می‌گیرد بر آن کسی که برادرش را از خود رانده، از او دوری جسته، بر او بخل ورزیده، او را محروم کرده، بر سرش فریاد کشیده و با او تندی و ناسازگاری نموده است؛ تا جایی که تناسخِ او در کالبدهای کودکان افزون می‌گردد تا آنکه به همان جایگاه فقر و تنگدستی درآید که به سبب ثروت و دارایی‌اش سزاوار آن گشته بود.

پس خداوند از او به سبب آنچه انجام داده بازخواست می‌کند و او درد و سختی آن را می‌چشد، سپس اگر بخواهد او را پاک می‌گرداند. پس خوشا به حال کسی که در چنین روزی به برادرش مایل شود و به او نیکی و صله کند و هدیه‌ای دهد، حتی اگر با پاره‌ خرمایی یا لقمه‌ای باشد، به قدر توانش. در این امر هیچ کوتاهی جایز نیست؛ مگر آنکه کسی تنها بر یک لقمه قادر باشد که همان را ایثار می‌کند یا خرمایی که نیمی از آن را به برادرش می‌رساند. اما کسی که از کالا و مال دنیا بهره‌مند است، بر اوست که آنچه را