ای پسر ایوب، بر هر مؤمن عارفی واجب است که در این روز صبحگاهان غسل کند، جامه پاکیزه بپوشد و خود را معطر سازد. تا جایی که می‌تواند خیرات کند و برادران مؤمن،اقرارکننده به حقیقت و عارف خود را گرد آورد. اگر توانست برای آنان نیز همانند خود جامه فراهم کند، وگرنه در خوراک و نوشیدنی و عطر با آنان برابری نماید. و باید از بینوایان و دردمندان و کسانی که گرفتار بلاها هستند آغاز کند.

زیرا هرگاه خداوند بنگرد که مؤمنی دنیا را به برادر فقیرش ایثار کرده و او را با خود برابر ساخته، می‌گوید: "این بنده من است که به او نعمت دادم و او بر برادرش در معرفت من، ترحم کرد؛ پس من به شکرگزاری سزاوارتریم و پاداش او را نیکو و جایگاهش را گرامی می‌دارم و یکیِ او را ده برابر می‌سازم."

اما اگر نسبت به برادر فقیرش تکبر ورزد، از او دوری گزیند و بگوید: "اگر مولایم می‌خواست او را بی‌نیاز می‌کرد، پس من هم با او قطع رابطه می‌کنم"، خداوند می‌گوید: "این بنده را با گناهش آزمودم تا او را پاک سازم، اما تو پنداشتی با این کار مرا خشنود می‌کنی در حالی که این مایه خشم من است."

بدان هر چه مؤمن در زمان توانگری پیش فرستد، برای اوست؛ اما اگر بخل ورزد و برای خود در عوالم بعدی توشه‌ای مهیا نکند، در بازگشت دوباره به دنیا از تهی‌دست‌ترینِ مردم خواهد بود؛ که خداوند فرموده است: «و هر کس کار شایسته‌ای