« دعای این روز و حقیقت زیارت »
آنچه امیر ابو عبدالله محمد بن ابی‌العباس از استاد خود ابوالحسن بلدی قدس الله روحیهما روایت کرده است، و حدیث به داوود بن کثیر رقی می‌رسد که گفت: از مولایمان اباعبدالله صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره «باطن زیارت» پرسیدم. پس فرمود:
«ای داوود، آیا نمی‌دانی که برای خداوند بقعه‌هایی ستوده است که دوست دارد نامش در آن‌ها برده شود و آن‌ها جایگاه‌های معراجِ امام هستند؟ آگاه باش هر کس به بقعه‌ای بیاید و در آنجا به دنبال قبر ولیّ خدا بگردد تا به آن تبرک جوید، از گناهکارترینِ مردم است؛ زیرا او در اعتقاد به شیعه ظاهریه نزدیک شده است، در حالی که اعتقاد «اهل توحید» خلافِ آن است.
و از جمله دلایلی که درستی این سخن را تایید می‌کند، مطلبی است که در ابتدای زیارت نخست در نیمه شعبان نگاشته شده است، و آن سخن ایشان است که: "و این بدان سبب است که ظاهریه از شیعه، معتقدند که مولایمان حسین -عَزَّ عَزُّهُ- در آن بقعه مدفون است و ایشان زیارتی را از آنان نمی‌پذیرد مگر در آنجا..." تا آنجا که می‌فرماید: "و این باور به خاطر شک، کفر، خروج از دین و گمراهی آنان است."»