نیز تو با مولا حسن بودی که با تو سخن می‌گفت؛ پس بهره ما از تفضّل ایشان بر تو کجاست؟"

گفتم: ایشان نیز همان فرمانی را به من دادند که ابوالحسن پیش‌تر داده بود، و او خود به من خبر داده بود که چنین خواهد شد؛ و آنچه را به من هدیه داده، برایتان آورده‌ام. پس شروع کردم به گذاشتن یک خرما در دست هر یک از آنان، تا آنکه به سی و چهار مرد خرما دادم. اما یک خرما در گوشه ردایم باقی ماند.

در حیره به جستجو پرداختم و مدام داخل و خارج می‌شدم، اما کسی را نیافتم که آن خرما را به او بدهم. با خود گفتم: ایشان به من فرمود که نزدش بازگردم تا وصیتم کند. پس راه افتادم و چون به نزدیکی ایشان رسیدم، اسحاق بن محمد نخعی را ایستاده دیدم؛ گفتم: خرما را به او می‌دهم. پس قصد کردم که به سوی او بروم و خرما را به او بسپارم.» پس مولایم به من فرمود: «ای علی بن احمد، آنچه از خرما نزدت باقی مانده است را نگاه دار.» عرض کردم: آری ای مولای من. در این هنگام اسحاق نخعی رو به من کرد و گفت: «ای علی بن احمد، این چه خرمایی است که همراه داری و او تو را به حفظش فرمان داده است؟»

گفتم: خرمایی بود در برابر ایشان که فرمان داد و از آن خوردم، و پس از خوردن، مشتی به من بخشید که آن را میان اهل طربایا تقسیم کردم و این مقدار که فرمان به