«سپس سجده می‌کنی و سر برمی‌داری و می‌گویی: «ای آنکه به هر چه بخواهد حکم می‌کند و هر چه اراده کند انجام می‌دهد! تو درباره‌ی اولیائت حکم نمودی و آنان را به مقام غیبت و رفعت بردی، پس حمد و سپاسِ ستایش‌شده و شکرگزاری‌شده تنها لایقِ توست. پس در فرجِ آنان و فرجِ ما همراه با آنان شتاب فرما».
بار خدایا! ای پدیدآورنده‌ی آسمان‌ها و زمین، ای دانایِ نهان و آشکار! تو میان بندگانت در آنچه بر سرش اختلاف داشتند داوری می‌کنی؛ و تو خود در کتاب کریمت برای آنان ضمانت کرده‌ای که پس از خواری، به عزتشان رسانی، و پس از اندک بودن، فزونی‌شان بخشی، و پس از گمنامی، آنان را آشکار سازی؛ پس فرمودی: «و ما اراده کرده‌ایم که بر مستضعفانِ زمین منت گذاریم و آنان را پیشوایان و وارثان قرار دهیم.»
ای معبود و مولای من! به جود و کرمت از تو می‌خواهم که آرزویم را بگستری، و عملِ اندکم را سپاس گویی ، و بر روزهای عمرِ من و برادرانِ مؤمنم بیفزایی تا مرا به آن دوران ظهور و شهود حق برسانی؛ و مرا از کسانی قرار دهی که چون به سوی طاعتت و دوستیِ اولیائت خوانده شدند، اجابت کردند؛ و آن روز را به زودی به من بنمایان، که تو بر هر چیز توانایی؛ ای علی، ای عظیم.»
«سپس سجده می‌کنی، سر برمی‌داری، دست‌ها را به سوی آسمان بلند می‌کنی و می‌گویی: