بار خدایا! درود فرست بر محمد و آل محمد؛ ای پروردگارِ ما، ای سرورِ ما، ای دانایِ سِرّ و نجوا و آنچه بوده و آنچه پیش از بودنش خواهد بود. تو به دعا فرمان دادی و اجابت را بر عهده گرفتی و فرمودی: «و چون بندگانم از تو درباره من بپرسند، همانا من نزدیکم و دعای دعاکننده را چون مرا بخواند اجابت می‌کنم.»
سپس تو در کتاب کریمت اقوامی را سرزنش کردی و به آنان گفتی: «بخوانید کسانی را که غیر از خدا گمان می‌برید، که آنان نه توانِ برطرف کردنِ رنجی از شما را دارند و نه تغییر دادنش را.»
پس ما پروردگاری جز تو نمی‌شناسیم که او را بخوانیم، و معبودی غیر از تو نداریم که به او امید بندیم؛ و "اسمی" غیر از محمد و اشخاصِ نوریِ او نمی‌شناسیم که به وسیله‌ی آنان به درگاهت توسل جوییم. پس آنان "نام‌های نیکویِ" تو و "نمونه‌های والایِ" تو هستند؛ همانان که تو ای مولای من، برای ایشان "معنی" هستی و آنان برای تو "اسماء" هستند.
و تو خود فرمودی: «و برای خدا نام‌های نیکوست، پس او را با آن نام‌ها بخوانید.» و ما تو را به واسطه‌ی آنان خواندیم، همان‌گونه که فرمانمان دادی، و از دشمنانِ تو و دشمنانِ آنان بیزاری جستیم.