عبدالله بن سنان گوید: در روز عاشورا نزد امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- رفتم تا علمی بیاموزم. پرسیدم: «درباره‌یِ روزه‌یِ این روز چه می‌فرمایید؟» فرمود: «افطار کن، اما نه از رویِ شادی و شماتت مانند بنی‌امیه.»
سپس فرمود: «روزه‌ای است بدونِ نیتِ ثبات؛ آیا می‌دانی این چه روزی است؟» گفتم: «ای مولای من، شما آگاه‌ترید.»
حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: همانا خداوند عزوجل آنگاه که "نور" را آفرید، آن را در روز جمعه و در نخستین روز از ماه رمضان قرار داد؛ و آنگاه که "ظلمت" را آفرید، آن را در روز چهارشنبه، یعنی روز عاشورا قرار داد، و برای هر یک از آن دو، شریعت و راه و روشی مقرر فرمود.
ای عبدالله! برترین کاری که در روز عاشورا انجام می‌دهی این است که: جامه‌هایی پاکیزه بر تن کنی، دکمه‌های کلام و پیراهن خویش را باز بگذاری، سر و بازوانت را برهنه سازی و به سرزمینی خلوت بروی که کسی تو را نبیند، و یا در خانه‌ی خویش همراه با برادرانِ ایمانی‌ات باشی و بگویی:
«بار خدایا! عذاب کن کسانی را که با فرستادگانت جنگیدند و با آنان مخالفت ورزیدند و دشمنی کردند؛ آنان که غیر تو را پرستیدند و محرماتت را حلال شمردند. و لعنت کن پیشوایان، سروران، بزرگان و پیروانِ آنان را، و هر که از آنان بود و هر که به فعلشان