« وقایعِ غیبت و تجدیدِ ظهور در کربلا »
«ابومحمد بن حسن بلدی رضی الله عنه روایت کرده است که یکی از مؤمنانِ عارف، مَردی را دید و به او گفت: «ای برادر، از کجا می‌آیی؟» گفت: «از مشهد (محل شهود/کربلا).» عارف به او گفت: «او کی غایب شده بود که اکنون مشاهده شده است؟» یعنی او همواره حاضر است. مَرد گفت: «از زمان معراج.» عارف پرسید: «او کی هبوط کرده بود که اکنون عروج کند؟» مَرد پرسید: «پس ای برادر، چگونه بگویم؟» عارف گفت بگو: «از موضعِ غیبت و تجدیدِ ظهور می‌آیم.»
و از اسرارِ آن شب این است که مولایمان حسین -عَزَّ عَزُّهُ- در شبِ واقعه، برای شیعیان و اهل بیتِ خویش در "صورتِ عجز" ناسوتی و بشری ظاهر شد و فرمود: «این قوم جز مرا نمی‌خواهند و اگر بر من دست یابند، با شما کاری ندارند. پس این شب را مَرکبِ خویش سازید و هر یک از شما دستِ یکی از اهل بیت مرا بگیرد و به راه خود رود که بیعتِ من از شما برداشته شد.» آنان گریستند و گفتند: «عذرِ ما نزد مردم چه باشد اگر بگوییم مولایمان را رها کردیم و گریختیم؟ پس از تو خیری در زندگی نیست.»