«سیدِ ما خصیبی که خداوند شخصِ او را منزه دارد در فقهِ رساله‌ی خویش، در داستانِ ابراهیم خلیل -عَزَّ عَزُّهُ- چنین خبر داده و فرموده است:

او رؤیا را آشکار ساخت، و آیه در سخنِ اوست که: «در خواب می‌بینم که تو را ذبح می‌کنم، پس بنگر چه می‌بینی». و آن تسلیم گشتن و بر پیشانی افکندن، و فدیه دادن با "ذبحِ عظیم" بود. عامه چنین روایت کرده‌اند که آن ذبحِ عظیم، قوچی سفید و بزرگ‌چشم و شاخدار بود که از بهشت فرود آمد؛ اما حقیقت آن است که قوچی که آنان وصف کرده‌اند، برتر از اسماعیل نیست که فدیه‌ی او باشد.

در روایتِ امامیه و مفوّضه آمده است که ذبحِ عظیم، همان حسین بن علی است؛ زیرا در "عالمِ أظله"، اسماعیل دانست که ذبح بر او واقع خواهد شد، پس به ذریه و برگزیدگانِ نسلِ خویش نگریست و گفت: «کدام‌یک از شما این ذبح را از جانبِ من بر عهده می‌گیرد؟» همگی بازایستادند جز حسین؛ که گفت: «ای پدر! من آن را از جانبِ تو بر عهده می‌گیرم.» و او همان بود که در کربلا ظاهر گشت. آنان پنداشتند مقصود از سخنِ خدا که: «او را با ذبحی عظیم فدیه دادیم»، حسین است، چون او را از اسماعیل والاتر دیدند.

اما سید خصیبی می‌فرماید: این سخن را اصلی نیست؛ بلکه اسماعیل که همان "اسم" است با "ثانی" فدیه داده شد، و آن شکنجه و کُشتن بر ثانی واقع گشت. حسین نیز در