"اسم ، نامی برای معنایِ خویش و اولینِ اوست؛ و اسم را هر چه بخواهی نام‌هایِ بی‌شمار است. اگر آن‌ها در شمار، صد هزار نیز باشند، سرانجام همگی در بازگشتی بی‌پایان، به همان 'واحد' بازمی‌گردند."
و حسین بن حمدان سلام براو باد در فقهِ رساله‌ی خویش درباره سیدِ حسین عزّعزّه فرمود:
"او چنین وانمود کرد که عمر بن سعد لعنه الله او را کشته است و آن سیره را در کربلا نشان داد؛ در حالی که او حسین است و او همان 'معنی' است. او شبیه و کالبدِ خویش را بر 'حنظلة بن سعد شبامی' استوار ساخت... مولایمان حسین در آن روز، کالبدِ ظاهری خود را بر حنظله افکند و او را با 'ثانی' فدا کرد."
و برای سید "ابونواس" ابیاتی است که در معنای این واقعه می‌گوید:
"آگاه باش ای دیرِ حنظله‌یِ فدا شده؛ که اندوهِ تو برای من رنج و تکاپویِ بسیار به ارث نهاد. من از فرات به سوی تو مشکی از معرفت می‌کشم و بر روی آن بوی خوش و عطر می‌نهم."
و گفته شده است: حنظله فدا شده‌ای است توسطِ فدا شده‌ای دیگر. و مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره حنظله فرمود: "فدا شده‌ای است همچون نامش"؛ چرا که او جانِ خویش را فدای مولایش حسین -عَزَّ عَزُّهُ- کرد و مولایش نیز او را با "ضد" فدا نمود.