وَقِيلَ: حَنْظَلَةٌ مُفَدًى بِمُفَدَّى

وَقَدْ قَالَ مَوْلَانَا اَلصَّادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- فِي حَنْظَلَةٍ: مُفَدًّى كَاسْمِهِ، لِأَنَّهُ فَدَى مَوْلَاهُ اَلْحُسَيْنُ -عَزَّ عَزُّهُ- بِنَفْسِهِ فَفَدَاهُ مَوْلَاهُ بِالضِدِّ.

وَالْقَتْلُ وَالذَمُّ وَاقِعٌ بِالضَدِّ لَعَنَهُ اَللهُ، وَالشَكُّ وَالضَّلَالُ عَلَى اَلْمُنْكِرِينَ اَلْقَائِلِينَ إِنَّ اَلْقَتْلَ وَاقِعٌ بِمَوْلَانَا اَلْحُسَيْنِ -عَزَّ عَزُّهُ- .

«سرور ما، خصیبی که خداوند شخصِ او را منزه دارد، در تأیید سخنِ ما در قصیده‌ای که آغازش چنین است، فرموده:

"سلام بر زمینِ حسین و آستانِ او، سلام بر ارواحِ انوارِ فطرتِ او..."

تا آنجا که خداوند درجه‌اش را عالی گرداند می‌گوید:

"سلام بر آن کسی که خداوند شخصِ حقیقیِ او را از دیدگان در حجاب کرد؛ و برای دشمنان، شبیهی بر صورتِ او آشکار نمود. همچون عیسی؛ که او خودِ عیسی است و تفاوتی میانشان نیست، و شکّی نیست که حسین از باطن و سرّ عیسی است."

و در قصیده‌ای دیگر (که خداوند مقامش را شریف گرداند) فرمود:

"بابِ هدایت، بابی واحد و ابدی است؛ در تمامِ ملک، برای اسمی واحد و ابدی."

تا آنجا که می‌گوید: