زیرا سرورمان حسین -عَزَّ عَزُّهُ- همان مسیح است و مسیح همان حسین است. تمام نام‌ها از آدم در مقام نبوت و رسالت و امامت تا قائم -عَزَّ عَزُّهُ- ، همگی اشخاصِ "سید محمد" و نام‌های او هستند. همچنین او در قبّه‌ی محمدیه با پنج نام ظاهر شد: محمد، فاطر، حسن، حسین و محسن؛ که هر پنجِ این‌ها همان "محمد" هستند و سید الشهدا حسینی، شخصی از اشخاصِ سید محمد بود.
سید ابو عبدالله حسین بن حمدان خصیبی شرف الله مقامه در رساله‌ی "رستباشیه" فرموده است: "معنى" اراده فرمود که به صورتی غیر از صورتِ مرئی که همان انزع بطین است ظاهر شود؛ پس صورتِ حسن را کنار زد و به همان صورت ظاهر گشت، و در آن زمان مقامِ اسم همان سیدِ حسین -عَزَّ عَزُّهُ- بود. سپس صورتِ حسن را که همان "معنی" برای حسین بود کنار زد و به صورتِ او ظاهر گشت و در آن زمان "میم" همان علی بن الحسین عزعزه بود.
پس سیدِ حسین، بر اساس آنچه گذشت، همان سید محمد و همان سید مسیح است و او در شمارِ آن "اشخاص" و "نام‌هایی" است که همگی همان "اسمِ واحد" هستند.»
وَقَدْ قَالَ سَيِّدُنَا الْخَصِيبِيُّ نَزَّهَ اللَّهُ شَخْصَهُ مَا يُؤَيِّدُ قَوْلَنَا فِي قَصِيدَةٍ لَهُ أَوَّلُهَا:
سَلَامٌ عَلَى أَرْضِ الْحُسَيْنِ وَحَضْرَتِهِ | سَلَامٌ عَلَى أَرْوَاحِ أَنْوَارِ فِطْرَتِهِ |
إِلَى قَوْلِهِ فِيهَا رَفَعَ اللَّهُ دَرَجَتَهُ :