را از نعمتت با کمالِ بخشش‌هایت و فزونیِ آن‌ها بهره‌مند سازی؛ و توفیقِ "تنزيه" (پاک شمردنِ تو از صفات خلق) و قبولِ وحدانیت و شناختِ توحیدت را روزیِ ما گردانی، و صبر بر مجاورتِ دشمنانت را تا زمانی که ما را از آنان رهایی بخشی، به ما عطا کنی.

و از تو می‌خواهم که مرا و برادران مؤمنم را به "بهمنیتِ سپیدِ" خویش (نورِ عقلِ اول و صفای باطن) آشنا سازی و آن را در وجودِ ما مستقر و همیشگی گردانی، نه عاریه‌ای و بازگشتنی. بار خدایا! همان‌گونه که پراکندگیِ ما را جمع کردی، برادرانِ مؤمنمان را نیز بر طاعتت گرد آور، و همان‌گونه که ما را عافیت دادی، هر مؤمنی را در شرق و غرب و شمال و جنوب و خشکی و دریا، عافیت ده و بر او پرده‌پوشی کن.

و میانِ ما و اولیائت که آنان را در "سرای قدسِ لاهوتیت" جای دادی جدایی مینداز. ای علی، ای عظیم! ای "امیرِ نحل" به عزتت سوگند که چنین خواهی کرد، به عزتت سوگند که چنین خواهی کرد، به عزتت سوگند که چنین خواهی کرد! معبودی جز تو نیست ای بلندمرتبه، ای عظیم و پس از دعا به سجده برو و برای خود و برادرانت هر چه می‌خواهی دعا کن، که به خواست خدا مستجاب می‌شود.