« ذکر عید فراش (شبِ فداکاری و هجرت) »
«و آن، روز بیست و نهم ماه ذی‌الحجه در هر سال است. این روز نزد "اهل توحید" دارای شرافتی عظیم و فضلی بسیار بزرگ است.
از آن جمله روایتی است که سید ابو عبدالله حسین بن حمدان خصیبی نضّر الله وجهه در کتاب معروف خویش الهدایة)آورده است که گفت: جعفر بن محمد بن مالک از یحیی بن یزید حسینی... از امام موسی بن جعفر، از امام صادق از امام باقر از پدرش علی بن الحسین -عَزَّ عَزُّهُ- م روایت کرد که فرمود:
آنگاه که جابر بن عبدالله انصاری سلام بر او با پیامِ جدش رسول الله -عَزَّ عَزُّهُ- برای فرزندش محمد بن باقر با امام سجاد دیدار کرد، علی بن الحسین بدو فرمود: ای جابر! آیا خبرِ جدم رسول الله -عَزَّ عَزُّهُ- را در لیلة المبیت شاهد بودی؟ جابر گفت: خیر ای فرزند رسول خدا. امام فرمود: پس ای جابر، من آن را برایت بازگو می‌کنم. جابر گفت: پدر و مادرم فدایت، برایم بگو.
امام سجاد فرمود: از رسول الله -عَزَّ عَزُّهُ- شنیدم که فرمود: آنگاه که از مشرکان قریش به سوی غار می‌گریخت زمانی که شبانه برای کشتنش به خانه‌اش هجوم بردند و گفتند: