« دعای دوم مباهله (نیایش مراتب نوری و اسرار الحروف) »
«به نام خداوند بخشنده مهربان»
بار خدایا! من از تو درخواست می‌کنم ای بلندمرتبه، ای عظیم؛ به حقِ مشکات‌هایِ انوارِ تو و معادنِ اسرارِ تو؛ ای ازلی، ای قدیم، ای آفریدگار و ای حکیم.
مولای من! از تو درخواست می‌کنم به حقِ آن "اسمی" که آن را از نورِ ذاتِ خویش اختراع نمودی، و او را در تکرارِ ادوار و رجعات برگزیدی؛ و رحمت و قدرت را برای او قرار دادی، در حالی که خود از نام‌ها و صفت‌ها، و از پدران و مادران منزه بودی؛ چرا که تو ای مولای من، غایتِ تمام غایات، و آشکارکننده قدرت‌های خیره‌کننده، و زنده‌کننده استخوان‌های پوسیده هستی.
مولای من! از تو درخواست می‌کنم به حقِ مقام اسم، و مقام باب، و آن قدرتِ "معنوی" (مقام معنا) و علتِ ازلیِ کلی؛ و به حقِ انوارِ شعشعانی و نام‌های پنهان؛ و به حقِ "ابوابِ سلسله‌وار" و "ایتامِ برگزیده" و "نقبای دوازده‌گانه" و "نجبای نجیب" و "مختصّینِ پاک‌نهاد" و "مخلصینِ با اخلاص" و "مؤمنانِ ممتحنِ پرهیزگار"؛