بِمُشَاهَدَةٍ، قَرِيبٌ لَا بَمُدَانَاَةٍ، بَعِيدٌ لَا بِمُنَافَاةٍ، مَوْجُودٌ لَا بِعَدَمٍ، وَلَا مَحْصُورٌ بِجِسْمٍ، يَا عِلِيُّ يَا عَظِيمُ.
وَتَسْجُدُ عَقِبَ اَلدُعَاءِ وَتَسْأَلُ حَاجَتَكَ تُقْضَى، بِمَشِيئَةِ اللَّهِ تَعَالَى.
« دعای مباهله (نیایش تنزیه و تجلی) »
«به نام خداوند بخشنده مهربان»
مولای من! عقل‌ها به واسطه تمامِ پدیده‌ها بر قدیم بودن و ازلیتِ تو گواهی دادند، و به واسطه نشانیِ عجزی که بر آن‌ها نهادی بر قدرتِ تو، و به واسطه فنایی که بر آن‌ها ناگزیر ساختی بر دوامِ تو استدلال کردند.
هیچ مکانی از علم و نورِ تو خالی نیست تا به "کجایی" درک شوی، و برای صفتِ تو کالبدی نیست تا به "چونی" کیفیت وصف گردی. آن زمان که در غیب پنهان شدی، غایب نبودی تا به "حقیقتِ ماهوی" شناخته شوی.