که آسمان دودی آشکار پدید می‌آورد»: سید محمد است که با نطق و غلظت بر کسانی که طغیان کرده‌اند ظاهر می‌شود.
«روزی که آن بطشه و یورش بزرگ را به کار می‌گیریم»: روزی است که صاحبِ نطق قیام می‌کند، و او همان شخصِ با ابهت است.»
«روزی که هیچ دوستی برای دوست دیگر سودی نخواهد داشت و به آنان مهلتی داده نمی‌شود»: مقصود حسین بن علی است.
«مگر کسی که پروردگارت بر او رحم کند»: مقصود امیر نحل است که حسین را ظاهر می‌گرداند در حالی که از پیری، ابروهایش بر چشمانش افتاده است.
«و آن هفت روز: همان پنج یتیم و دو ولی هستند؛ و آن هشت روز: حاملان عرش می‌باشند؛ و سخن خدای متعال که می‌فرماید: "هفت تَن هستند و هشتمینِ آن‌ها سگشان است": مقصود همان پنج یتیم و دو ولی است، و نگهبان (کالی) همان سلْسل است؛ و آن دو روزِ پنهان که در شبِ آن دو، ماه طلوع نمی‌کند: مقصود قاسم فرزندِ سید محمد و محسن هستند؛ پس هرگاه آن دو ظاهر شوند، ماهِ شبِ چهارده طلوع کند و سید محمد به نطق آید و ماه در آن دو شب پدیدار گردد.
محمد بن سنّان علیه السلام گوید: درباره روزی که در آن ابوالخطاب دعوت را در دار الرزق آشکار کرد و کشته شد پرسیدم، پس در پاسخ فرمود: آن روزی بزرگ و خطیر