« تأویلِ «ایام‌الله» و بیوتِ تجلیاتِ شش‌گانه »
«علی بن محمد از پدرش و او با چندین طریق از جابر بن عبدالله روایت کرد که گفت: شنیدم باقر النور -عَزَّ عَزُّهُ- خطاب به "امّ الندی" (حبابه والبیه) سخنانی طولانی فرمود که من از آن بهره‌مند گشتم؛ حضرت بدو فرمود:
«ای مادر، شکیبا باش! همانا خداوند برای تو از انوار خویش به اندازه‌ی آن صبری که در راه ما بر دوش کشیدی، مقامی بپا داشته است. و در نزد او پاداشی فزون‌تر است؛ آنگاه که "شش روز" بازگردند و تو در آن روزها، "حقِ مبین" را مشاهده کنی.»
جابر گوید: عرض کردم: ای مولای من! آیا پیش از آفرینشِ آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌هاست، روزها و شب‌هایی از جنس زمان وجود داشته است تا حقیقتِ آن‌ها را از شما بیاموزم؟
حضرت فرمود: «ای جابر! مقصود خداوند از روزها و شب‌ها، همان "صفاتی" است که میان مردم متجلی می‌گردد؛ همان که خداوند به پیامبرش فرمود: «و روزهای خدا را به آنان یادآوری کن»؛ به خدا سوگند که آن روزها، همانا ما اهل‌بیت هستیم و تمام.»