چنان که خداوند فرمود: «سپاس خدایی را که آسمان‌ها و زمین را آفرید»؛ مقصود از آسمان‌ها هفت جنس از حجاب‌های علویِ سماوی است و زمین هفت دروازه سفلیِ ترابی. سپس فرمود: «فرشتگان را رسولانی قرار داد که دارای بال‌های دوگانه و سه‌گانه و چهارگانه‌اند.»
مقصود از «ملائکه»، اهلِ مراتب هستند که مالکِ علمِ خدا بر اساسِ ظرفیتِ رتبه خویش‌اند. و اما «بال‌ها»، همان تجلیاتی است که خداوند به عددِ اصنافِ ظهوراتش برای اهلِ هر مرتبه قرار داده است، و خداوند در خلقِ خویش از تجلیات، هر چه بخواهد می‌افزاید.
و این "چهاربالی" جز در جدم رسول خدا عزعزه به کمال نرسید. خداوند او را در این قبه در مرتبه "یتیمی" ظاهر ساخت، بر اساس آنچه شایسته‌اش بود، و بر او تجلی کرد. سپس او را به مرتبه "روحانیت" رفعت داد، سپس او را به عنوان "رسول" در حجاب گرفت، و در نهایت او را به "افق مبین" عروج داد تا او را به عنوان یک "حجابِ مقامیِ لطیف" برگزید و از صفاتِ "طیر" (تغییر و حرکت مادی) مبرّا ساخت.
صفاتِ نورانیِ خداوند در جدم رسول‌الله، همچون نیرویِ شخصِ قوی، یا حرکتِ شخصِ متحرک، یا نگاهِ شخصِ بیننده بود (اتحادِ صفت و موصوف). او به مقام معنا نزدیک شد و آویخت؛ و آن "زیادی" و فزونی، پاداشی بود از جانب خدا.»