نوری است که بر دیدگان، سایبان‌هایی [از جلال] دارد.
چشمان را با سایه‌ای به صورت "عبا" پوشانده است،
اما برای عارفان، دلالت‌ها و نشانه‌هایش آشکار گشت.
آیا می‌خواهی با پروردگاری که مکانش در آسمان است (فراتر از ماده)،
بنده‌اش گستاخی کرده و با او مباهله کند؟
چه کسی از میان بندگان، از روی نادانی با "ملیک" و پادشاه خود مباهله می‌کند؟
و کیست در میان مردمان که شبیه و همتای او باشد؟
این [که در عباست] همان مسیح و روح او و قدسِ اوست،
و پدرِ اوست (مقام تجلی)؛ و هر که بدو جاهل باشد، زیانکار گشت.
همانا پسر مریم (عیسی) و مادرش در این عبا هستند،
که آغاز و انجامِ اندیشه [بشری] در برابر عظمتش ناچیز است.»
راوی گوید: سپس سجده‌ای طولانی کردند و برخاستند، و حارث این سرود را خواند:
«آنچه تو ای فرزندِ امامِ ما مشاهده کردی،