و گواه بر این الوهیتِ تجلی یافته، سخن خداوند متعال است: «ای مردم! پروردگارتان را بپرستید، آن که شما و پیشینیان شما را آفرید... پس برای خدا همتایانی قرار ندهید در حالی که خود می‌دانید.»
در این هنگام عمر بن خطاب برخاست و گفت: «بَه بَه ای پسر ابوطالب! صبح کردی در حالی که مولای من و مولای مؤمنان گشتی.» رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- به او فرمود: «راست گفتی ای عمر؛ همانا خداوند مولای شماست و او چه نیکو مولا و چه نیکو یاوری است.» و گواه بر این، سخن خداوند سبحان است که: «این بدان سبب است که خداوند مولای کسانی است که ایمان آوردند، و کافران را هیچ مولایی نیست.»
این بود آنچه از ذکر روز غدیر و شرف و فضیلتش به خاطر رسید؛ خداوند ما و مؤمنان را بدان سود بخشد. آمین.»
( ذکر عید المباهلة )
وَمَا وَرَدَ فِيهِ وَهُوَ اَلْيَوْمُ اَلْحَادِي وَالْعِشْرِينَ مِنْ شَهْرِ ذِي اَلْحِجَّةِ فِي كُلِّ سَنَةٍ وَلَهُ شَرَفٌ عَظِيمٌ وَفَضْلٌ كَبِيرٌ وَفَضَائِلُ مَذْكُورَةٌ عَنْ اَلْمُوَالِي -عَزَّ عَزُّهُ- .