«محمد بن عبدالله روایت کرده است که ابوالحسین محمد بن علی معمر از ابوجعفر محمد بن عمر بن طریف، و او از علی بن حسن نخعی، و او از رومی بن حماد حارثی نقل کرده است که گفت:

نزد سفیان بن عُیینه رفتم و به او گفتم: ای ابامحمد! درباره سخن خداوند متعال که فرمود: «پرسشگر عذابی را که واقع‌شدنی است طلب کرد» چه می‌گویی؟ این آیه درباره چه کسی نازل شده است؟

سفیان گفت: ای برادرزاده! به خدا سوگند پیش از تو کسی این را از من نپرسیده بود؛ من خود از جعفر بن محمد -عَزَّ عَزُّهُ- پرسیدم و ایشان فرمود: به خدا سوگند پیش از تو کسی این را از من نپرسیده بود؛ پدرم از جدم و او از پدرش حسین بن علی -عَزَّ عَزُّهُ- برای من روایت کرد که فرمود:

چون روز غدیر خم فرا رسید، پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- بانگ برآورد: «برای نماز جمع شوید». سپس دو بازوی امیرالمؤمنین( -عَزَّ عَزُّهُ- را گرفت و چنان بالا برد که سپیدیِ زیر بغل هر دو نمایان شد. آنگاه فرمود: «آیا رسالت را به شما ابلاغ نکردم؟» گفتند: «بار خدایا، آری.» فرمود: «هر که من مولای اویم، پس علی مولای اوست؛ بار خدایا! دوست بدار هر که او را دوست دارد و دشمن بدار هر که با او دشمنی کند.»