این است آن ده عیدِ عربی که خداوند بندگان را به شناخت آن‌ها فرمان داده است، و این همان گفتار خداوند متعال است که: «سه روز در حج و هفت روز چون بازگشتید، آن ده روزِ کامل است». آن سه روز: عید فطر، عید قربان و روز غدیر است؛ و آن هفت روز: شمارِ هفت روزی است که خداوند جلّ و علا از جهتِ ابواب ذکر نموده است.
و اما روز عرفه: آن روزی است که مؤمنان در آن به شناختِ یکدیگر و شناساییِ حق نائل آمدند؛ آن‌گاه که "معنا" با صورتِ عُلوىِ خویش بر آنان متجلی گشت.
و اما روز ترویه: آن روزی است که حضرتش بر آنان نمودار شد و سپس از دیدگانشان غایب گشت، و بار دیگر در روز عرفه بر آنان ظاهر شد؛ پس مؤمنان او را شناختند و او نیز جایگاه‌ها و منازلشان و نعمت خداوند بر ایشان را به آنان شناساند.
و اما آن چهار روزهای سپید: مراد از آن‌ها حمزه، جعفر، عبدالله و حارث هستند.»
«و روز بزرگ»: سلْسل است؛ «روزی که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان می‌ایستند »: مقصود امیرِ نحل است، و «مردم» همان صاحبان مراتب و مقامات هستند، و «پروردگار جهانیان» همان علیّ کبیر است.
«روزی که آن دعوت‌کننده به چیزی ناخوشایند دعوت می‌کند »: مقصود قائم است؛ «روزی دشوار»: ابوذر است؛ «روزی عبوس و سهمگین»: عمّار است.