خویش خواست به آنان سپرد و آنان را ترجمانِ مشیت و زبانِ نطق و اراده خویش ساخت. بندگانی گرامی که در سخن بر او پیشی نگیرند و به فرمانش عمل کنند.
خداوند خلق را در نادانی و کری و تاریکی رها نکرد، بلکه برای آنان عقل‌هایی قرار داد که با مشاهده‌هایشان آمیخته گشت و در هیاکل آنان پراکنده شد و آن را در جان‌هایشان محقق ساخت و حواسشان را به خدمتِ آن درآورد. خداوند با این عقل‌ها حجتش را بر آنان لازم کرد و شاهراهش را نشان داد.
ای گروه مؤمنان! خداوند عزّ و جلّ در این روز، دو عید بزرگ و گران‌قدر را برای شما جمع کرده است؛ که یکی جز با دیگری برپا نمی‌شود . جمعه را جایگاهِ تجمعی ساخت تا آنچه پیش از آن بوده پاک گردد و گناهانِ کسب‌شده شسته شود. توحیدِ او پذیرفته نمی‌شود مگر با اقرار به نبوت پیامبرش محمد -عَزَّ عَزُّهُ- و پروردگارمان نمی‌پذیرد مگر با ولایتِ کسی که محمد به ولایتش اقرار کرد.
پس خداوند عزّ و جلّ در روز نزولِ روح بر پیامبرش محمد -عَزَّ عَزُّهُ- چیزی نازل کرد که اراده‌اش را درباره خاصان و اجابت‌کنندگان روشن ساخت؛ و او را فرمان داد تا ابلاغ کند و نگرانِ یاوه‌گوییِ اهل کجی و لغزش و نفاق نباشد، و مصونیتِ او را در برابر آنان تضمین کرد. مؤمنان آن را دریافتند، اما دشمنان کینه ورزیدند و رویگردانان، روی گرداندند. نادانیِ منافقان و تعصبِ خوارج‌صفتان افزون شد؛ دندان‌ها بر جگر