حجتِ خدا در زمین و آسمان‌های او بر اهل آن‌هاست»؛ و آن روز دوشنبه، هفت روز گذشته از ماه ذی‌الحجه بود.
روزی که سید جعفر -عَزَّ عَزُّهُ- ، ابوالخطاب علیه السلام را منصوب کرد و او را برای مردم به عنوان عَلَم برافراشت و فرمود: «هر که را من پروردگار اویم، پس محمد ولیِ اوست، و هر که با او دشمنی کند، من دشمن اویم»؛ سپس در ظاهر و باطن به دعا پرداخت؛ و آن روز سه‌شنبه، یازده روز گذشته از ماه ذی‌الحجه بود.
روزی که سید محمد جواد -عَزَّ عَزُّهُ- ، به "عمر بن فرات" فرمانِ دعا داد و به سوی او رهنمون شد و فرمود: «از جانب بابِ من، عمر بن فرات، به سوی من آیید؛ چرا که جایگاه او در میان شما، جایگاه رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- است». پس عمر بن فرات به فرمان او، شیعیان را فراخواند؛ و آن روز پنج‌شنبه، شانزده روز گذشته از ماه ذی‌الحجه بود.»
و از آن جمله است: روزی که حضرت باقر -عَزَّ عَزُّهُ- به جابر بن یزید جعفی فرمان داد تا آشکار کند و آشکارا مردمان را به سوی خداوند فرا خواند؛ پس جابر دعوت آغاز کرد، و دشمنان ، آهن تفتیده را برداشته و بر دست او نهادند تا آنکه دستش سرخیِ آهن را به خود کشید، و سپس او کشته شد؛ و آن روز، روزِ شنبه، نوزدهمِ ماه ذی‌الحجه بود.