در مقابل، اهل معرفت بر یقین‌شان افزوده گشت و خداوند سبحان را شکر گفته، تهلیل و تمجید نمودند.

اما هر که از اهل آسمان‌ها و زمین که این ندا را انکار کرد، خداوند آنان را به صورت غوک مسخ نمود و در "دریای هوا" در آسمان دنیا که باران از آن فرود می‌آید ساکن گردانید. پس خداوند آنان را در میان ابرها به زمین هبوط می‌دهد، در حالی که آنان بانگ می‌زنند؛ و آن بانگ و ناله‌ی آن‌ها به میزانِ همان تسبیحی است که پیش از این بدان خو گرفته بودند.

و خداوند بر دل‌های منکران مُهر نهاد، پس آنچه را از توحیدِ امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- شنیده بودند، فراموش کردند و بر زبان و دل‌هایشان تنها این ظاهر را جاری ساخت: «هر که من مولای اویم، علی مولای اوست».

و سرورمان خصیبی که خداوند چهره‌اش را نورانی گرداند همین معنا را دقیقاً در قصیده غدیریه خود ذکر کرده است، آنجا که می‌فرماید:

«سپس فرشتگان پس از آن گمراه شدند و در لایه فرودین (حضیض) و مرتبه "تقصیر" جای گرفتند...»

که پیش از این ابیاتش ذکر شد.