پس در آنچه یک مصنف بدان می‌اندیشد، اندیشه نمودم و در آنچه یک مؤلف خاطر خود را برای جمع‌آوری‌اش به زحمت می‌اندازد، تامل کردم؛ اما هیچ روحی را آرام‌تر از آسایشِ جان‌ها و هیچ سببی را پیروزتر از راه و روشِ شادمانی و سرور نیافتم، جز آنکه "إخوان الصفا" بر دیدارِ یکدیگر و نیکوییِ وفا مداومت ورزند.

و از شایسته‌ترین اموری که بر آن ارج نهاده می‌شوند و در اوقاتی که موالی که بر ایشان سلام باد به اجتماع در آن‌ها فرمان داده‌اند بدان می‌شتابند، و در ایامی که موالی به بزرگداشت آن‌ها امر نموده‌اند، همانا عدم اهمال در دستوراتی است که بدان مأمور گشته‌اند.

پس این رساله را هدیه‌ای برای این جماعت قرار دادم تا هرگاه در روزهای یادشده گرد هم آمدند، به عنوان مجلس‌نامه آن را بخوانند و آنچه را که خداوند به اولیای والامقام خویش بخشیده و دیگران یعنی فرومایگان و اراذل را از آن محروم ساخته، منتشر سازند. تا بدین‌وسیله، قدرِ نعمتِ خداوند عزّ و جلّ نزد کسی که آن را شناخته، بزرگ گردد و به سوی فرمان او بشتابد و بازنماند؛ و کسی را که در دانش کوتاهی ورزیده، برانگیزد تا به کسانی که شتاب نموده‌اند و به تکلف نیفتاده‌اند، ملحق گردد؛ همان‌گونه که خداوند متعال فرمود: «مؤمنانی که بدون بیماری و ناتوانی از جهاد بازنشستند، با مجاهدانی که در راه خدا با مال و جانشان جهاد می‌کنند، یکسان نیستند. خداوند