اَللهُ تَعَالَى: ﴿لَا يَسْتَوِي اَلْقَاعِدُونَ مِنْ اَلْمُؤْمِنِينَ غَيْرِ أَوَّلِيٍّ اَلضَّرَرِ وَالْمُجَاهِدِينَ فِي سَبِيلِ اَللهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فَضَّلَ اَللهُ اَلْمُجَاهِدِينَ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ عَلَى اَلْقَاعِدِينَ دَرَجَةَ وَكُلَاً وَعَدَ اَللهُ اَلْحُسْنَى وَفَضَّلَ اَللهُ اَلْمُجَاهِدِينَ عَلَى اَلْقَاعِدِينَ أِجْرَاً عَظِيمًا﴾1.
« انگیزه نگارش رساله »
«و از آنجا که پیروی از فرمان کتاب خداوند متعال، اصلی استوار و فریضه‌ای واجب است، و سخنِ مولا که نامش والا باد واجب‌ترین و نافذترین است، اشتیاق و رغبت مرا بر آن داشت تا این رساله را تألیف نمایم. آن را هدیه‌ای قرار دادم برای سرورانِ صاحب این گفتار؛ یعنی شیوخِ "فرقه خصيبیه" و هر آن کس از این طایفه که از نهج آنان پیروی نموده است؛ آنان که در هر ارمغان و تحفه‌ای بر ما پیشی گرفته و در کتاب‌های روشنگر خویش، هر سخن نیکو و نغزی را آورده‌اند. پس ما به سپاس خداوند، این معارف را از آنان نقل کردیم و فضل و برتری در تمامی آنچه آوردیم، از آنِ ایشان است.