« فضیلتِ بخششِ دانش »

ای سرورانِ با فضیلت و ای برادرانِ بزرگوار؛ آنان که مخاطبِ کتابِ خداوند جلّ و علا قرار گرفته‌اند، آنجا که فرمود: «کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، خوشا به حالشان و نیکو سرانجامی دارند». و آنان را فرمان داد و فرمود: «و یاد کن هنگامی را که خداوند از کسانی که به آنان کتاب داده شد پیمان گرفت که حتماً باید آن را برای مردم تبیین کنید و کتمانش نکنید، پس آن‌ها آن پیمان را پشتِ سرِ خود افکندند و به بهای اندکی فروختند؛ و چه بد است آنچه می‌خرند».

از مولایمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «دانش، امانتِ خداوند نزدِ عالم برای متعلم است؛ پس اگر آن امانت را به اهلش ادا نکند، خداوند آن ودیعه را از او بازستاند و آن را حجتی علیه او و مایه وبال و گرفتاری‌اش قرار دهد».

و از مفضل بن عمر إلیه التسلیم روایت شده است که فرمود: «هیچ مالی از صدقه دادن کاسته نشد»؛ او می‌گوید: «هیچ دانشی از بخشیدنِ آن به اهلش کاسته نشد».