« خطبه مولانا أمیر المؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- »

به نام خداوند بخشنده مهربان

ستایش خدای را که والای برافراشته است؛ اولِ اول، و پدیدآورنده نوآفرین؛ علتِ علت‌ها و غیبِ تسخیرناپذیر؛ آغازگرِ ازل و بینای شنوا. قدیمِ دوران‌ها و زمان‌ها، و غایتِ غایات و هستی‌بخشِ جهان‌ها. ماهیتش به هیچ خیالی خطور نکند و چگونگی‌اش در هیچ کلامی نگنجد؛ دانای غیب و شهود، و بزرگِ متعالی است. برای آفریدگانش به ذاتِ خویش ظاهر گشت تا ثابت و موجود باشد، و «اسم» خود را برای آنان آشکار کرد تا دلیلی جاودان و مشهود بر او باشد.

پس او در ظهورش «واحد» و در بطونش «صمد و فرد» است. ظاهرِ اسمش، پیامبر و باب است، و باطنش، مقام و حجاب. رستگار شد آن که به ظهورِ «معنویت» او اقرار کرد و بدو گردن نهاد و او را پرستید؛ و نومید و زیانکار گشت آن که وجودِ حقیقتش را انکار کرد و روی گرداند و جحد ورزید. پاک و منزه است آن که «علم» اراده اوست، «قدرت» صفت او، و «مشیت» فطرت او. برتر از آن است که با آنچه آغاز کرده و