این سخن به هر کس به اندازه استحقاقش رسید؛ پس ناخالصان چنین شنیدند که این علی، امامِ مؤمنان است، اما «اهل توحید» و مؤمنانِ حقیقی چنین شنیدند: «این آفریننده شماست، پس او را بشناسید، و مولای شماست، پس انکارش نکنید».

این روزی والا و گران‌قدر است. پس ای سرورم، واجب است که فضل این روز را محقق سازی؛ صبحگاه غسل کنی، فاخرترین جامه‌هایت را بپوشی و تا حد توان از آنچه خداوند حلال کرده قربانی کنی. مؤمنانِ حاضر را گرد آوری و نباید هیچ مخالف، خادم، کنیز یا کودکی در میان شما حاضر باشد. غذا و نوشیدنی و بوی خوش فراهم آورید و اگر در میان شما ضعیفی بود، از بخشش‌هایی که خداوند میسر کرده به او انفاق کنید. همانا سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- ضمانت کرده است که پاداش هر درهم در این روز، هفتصد درهم و ثوابی بسیار بزرگتر است.

از لغزش و کوتاهی بپرهیزید. هنگامی که غذا را آوردید و دست‌ها شسته شد، آبِ دست‌ها را در گوشه‌های خانه بپاشید. و چون «عبدالنور» حاضر گشت، تمامی جماعت به پا خیزند و «فرض واجب» نوشیده شود. سپس قدحی بزرگ پر گردد و جماعت دست‌هایشان را به سوی خدا دراز کنند و رو به یکدیگر آورده، نیت‌هایشان را خالص کنند و در این روز بسیار بگریند؛ و این خطبه مبارک خوانده شود. خداوند ما را از آنچه در آن است سود بخشد.