ذی‌الحجه و در هجدهمین روزِ هر سال است؛ فضیلتی بزرگ و شرافتی عظیم دارد. همانا «سید محمد» که از جانب مولایش بر او سلام باد در این روز به سوی مولا و غایت و «معنای» خویش دعوت نمود. این روزی است که جایگاهش بسیار والاست؛ در این روز قائمِ آل محمد قیام می‌کند و همان «روز مشهود» است که در آن مولا ظاهر می‌شود، پرده‌ها را کنار می‌زند و پاداش را بزرگ می‌گرداند.

این واقعه در «جُحفه» بود؛ پس سیدِ اجل محمد که بر او سلام باد در چاشتگاه برآمد و منبری از سنگ بنا کرد و همگان گرد آمدند که در میانشان اولی و دومی و سومی نیز بودند. آن روز، روزِ «دعوت» بود و نه «ندا»؛ چرا که «ندا» کلامِ «معنا» و اشاره او به خویشتن است، اما «دعوت» کلامِ «اسم» و دلالتِ او بر «معنا» است، و معنای او همان علی -عَزَّ وَجَلَّ- است.

پس محمد عزعزه به گونه‌ای که تمامی حاضران و شنوندگان از اهل آسمان‌ها و زمین، از عرب و عجم و فرشتگان و امت‌ها بشنوند، دستِ مولا و غایت و معنای خویش را گرفت و فرمود: «خداوند متعال مرا فرمان داد تا علی را برای شما به عنوان امام و پرچم برپا دارم. بار خدایا، هر که من مولای اویم، پس این علی مولای اوست. خدایا دوست بدار هر که او را دوست دارد و دشمن بدار هر که با او دشمنی ورزد، و یاری کن هر که یاری‌اش کند و خوار کن هر که او را خوار سازد».