اهل هر عهد و "کوری"، او را به همان صورتی که بر آنان ظاهر شده می‌شناسند. هر که به شناخت او سعادتمند شد، پادشاهی در این روز از آنِ اوست؛ روزی که خداوند فرمود: «در روزی که مقدار آن پنجاه هزار سال است». و هر که پس از شناخت، انکارش کند تیره بخت شود و در عذاب خوارکننده جاودان ماند. و این همان روز قیامتی است که آن را دروغ می‌پنداشتید؛ روزی که مردم در آن گرد آورده می‌شوند، روزی مشهود، روز تغابن و روز تکاثر؛ روزی که تمامی آفریدگان، او را در آن می‌بینند و این همان سخن اوست: «و در پیشگاه خدای واحد قهار ظاهر شدند». سپس باقی نمی‌ماند مگر کسی که ایمانش را خالص کرده یا کسی که کفرش را خالص نموده باشد؛ پس برای قصاص حاضر می‌شوند و سپس اخلاص حاکم گردد تا آنکه دین یکسره از آنِ خدا شود. پادشاهیِ جاودان و ادوارِ آینده نیز همچون گذشته است.