« دعای عید غدیر منسوب به سید ابوشعیب محمد بن نصیر منه السلام »
به نام خداوند بخشنده مهربان
بار خدایا، ای مولای من! تویی حقِ والای بزرگ. همانا برای هر روزی، روزی پس از آن است، اما این روز غدیر نه پیشینی دارد و نه پسینی، نه مِثلی دارد و نه غیری. در این روز برای آفریدگانت تجلی کردی و کبریایی‌ات را آشکار ساختی و آنان را که در قبضه پادشاهی‌ات هستند به شناختِ خویش فراخواندی.
ای امیر النحل ! که شناختت را بر عارفان و منکرانت در مقامات گوناگون و صورت‌هایی با رنگ‌های مختلف الزامی ساختی؛ از عرب و عجم، پارسی و نبطی، رومی و هندی، نوبی و سندی، گرجی و حبشی. پس به هر یک از آنان، آنچه از اراده‌ات می‌خواستی برسانیدی، به حقیقتِ ایجادِ تو، نه معدوم است و نه نفی شده؛ تا حجت را بر همگان تمام کنی و با عدلِ خویش در قضایت بر آنان ظاهر شوی. و کلمه اخلاص را برای عارفان به کمال رسانی و سخنِ عذاب را بر منکرانی که در عهد پس از عهد و "کور" پس از کور از تو بازگشتند، محقق سازی. آنان که تو را گمگشته یافتند و از روی شک به تو نادان شدند، و آیات خویش را در جان‌هایشان به آنان نمایاندی تا ثابت کنند که تو حق هستی.