به سوی او فرامی‌خواند و بدو اشاره می‌کرد، و «باب» در برابر او بود که جهانیان را به سوی او دعوت و راهنمایی می‌نمود و گواهی برای ایشان و بر آنان بود. و عالم کبیر، یعنی پنج هزار انوارانی، به واسطه ظهور «معنی»، «اسم» و «باب» در غدیر خم حاضر و ظاهر بودند.

پس هنگامی که سید محمد، ندا و اشاره به سوی مولایش را با توحیدِ صریح و آشکار ظاهر ساخت، «عید غدیر» نامیده شد. شیعیانِ ظاهری روایت کرده‌اند که آن روزی شریف و گران‌قدر است زیرا خداوند در آن روز امیرالمؤمنین را به «امامت» برگزید، و آیه در آن روز بر رسول خدا نازل گشت، پس او به شکرانه آنچه خداوند از امامت به امیرالمؤمنین عطا فرمود، روزه گرفت. اما «اهل توحید» به آنچه پیش‌تر ذکر کردم معتقد گشتند؛ اینکه آن روز، روزِ کشف و ظهور است، پس در آن به خوردن و آشامیدن و شادی و مصافحه و دعا به درگاه خداوند متعال و شکر بر نعمت‌های فضل او پرداختند. و این مؤیدِ همان سخنی است که سیدمان «ابوعبدالله خصیبی» در قصیده غدیریه خویش سروده است، آنجا که می‌گوید:

همانا روز غدیر، روز شادمانی است،خداوند در آن، فضیلت غدیر را آشکار ساخت

و سرزمینِ خُم را به جلالت و برتری برگزید و به ارمغانی که در سرور و شادمانی است،و به بخشش‌ها و فزونی در نعمت‌ها،افتخاری که بر هر فخرفروشی برتری