« ذکر روز عید غدیر »

و خداوند متعال آن را در کتاب عزیز خویش یاد کرده و فرموده است : «ای پیامبر، آنچه از جانب پروردگارت به سوی تو نازل شده ابلاغ کن، و اگر نکنی پیامش را نرسانده‌ای، و خدا تو را از گزند مردم نگاه می‌دارد». در آن هنگام، رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- به سوی جهاز شتران رفت، آن‌ها را گرد آورد و در حالی که در غدیر خم بود برای مردم خطبه خواند. بازوی امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- را گرفت و بلند کرد، چندان که سپیدی زیر بغل رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- نمایان گشت، سپس فرمود: «هر که من مولای اویم، پس علی مولای اوست. بار خدایا، دوست بدار هر که او را دوست دارد و دشمن بدار هر که با او دشمنی ورزد، و یاری کن هر که یاری‌اش کند و خوار کن هر که او را خوار سازد». این طبق روایت تمامی «شیعیان مقصره» است.

و اما طبق روایت «اهل توحید»، آنان سخن او را چنین روایت کرده و بدان تحقق بخشیده‌اند: «هر که من مولای اویم، پس علی معنای اوست». پس پیامبر مَعنویتِ مولایمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- را تبیین و آشکار نمود؛ زیرا آن روز، روزِ ظهور و کشف است. و آن، روزِ ندایی از انجمن‌ها در «قُبّه محمدیه» است، چرا که در آن روز، معنی -عَزَّ عَزُّهُ- به ذات خویش ظاهر بود، و اسم در پیشگاه او ظاهر گشته و خلق را